Ҳикояи инсоният

ҷомеаи инсон аст, ки аз даст додани хотираи таърихи куҳанбунёди хеш азоб. Бо гузаштан аз сарнавишти мо аз решаҳои мо бурида шуд ва ба мо як варианти ниқобпӯшии гузаштаамон дод.

Касоне, ки дар бораи таърихи худ намедонанд, барои эҷоди лаҳзаи ҳозирин ва ояндаи онҳо мушкиланд. Ин камбудии пайванди қавӣ бо гузаштагони мо. Ҳеҷ чизи омӯхтан вуҷуд надорад.

Мо бояд ба ёд назар ба гузашта ё ба охир ёд барои беҳтар фаҳмидани падаронатон мо, ки паси паёмҳои гуногун дар саросари вақт тарк кардаанд.

Ин ба мо вобаста аст, ки мо ин маълумотро ба кор барем. Чӣ қадар мо бо омодагӣ ба иқрор шуд, ки мо ҳастем, то беназир ва комил аз касоне, ки пеш аз мо омада ...